67800 वर्षे जुन्या शैलचित्रकलेचा शोध

इंडोनेशियातील सुलावेसीच्या किनाऱ्याजवळच्या मुना बेटावरील एका चुनखडीच्या अंधार्या गुहेत एक प्राचीन रहस्य उघड झाले आहे.तेथे पुरातत्व विभागाने 67800 वर्षे जुन्या शैलचित्रकलेचा शोध लावला आहे.
पुरातत्वशास्त्रज्ञांच्या एका चमूने मानवनिर्मित शैलचित्रकला शोधली आहे, जी विश्वसनीयपणे निश्चित केलेल्या इतर कोणत्याही उदाहरणापेक्षा जुनी आहे, आणि तिचे किमान वय ६७,८०० वर्षे आहे. बोटांनी दर्शवलेल्या या गूढ हातांच्या आकृत्या, हजारो वर्षांपूर्वी या प्रदेशातून झालेल्या मानवाच्या सुरुवातीच्या स्थलांतराच्या मार्गातील एक महत्त्वाचा भाग दर्शवतात.

“इंडोनेशियामध्ये आपल्याला जे काही दिसत आहे, ती कदाचित केवळ काही वेगळी आश्चर्ये नाहीत, तर ही एक खूप जुनी सांस्कृतिक परंपरा हळूहळू उघड होत आहे, जी अलीकडेपर्यंत माहित नव्हती. असे या संशोधनाचे सह-नेतृत्व करणारे ऑस्ट्रेलियातील ग्रिफिथ विद्यापीठाचे पुरातत्वशास्त्रज्ञ मॅक्झिम ऑबर्ट यांनी सांगितले.
“तेथे सापडलेल्या शैलचित्रकलेचे प्रमाण आणि तिचे प्रचंड वय हे दर्शवते की हे ठिकाण किरकोळ किंवा तात्पुरते नव्हते. उलट, हे एक सांस्कृतिक केंद्र होते, जिथे सुरुवातीचे मानव हजारो वर्षे राहत होते, प्रवास करत होते आणि कलेद्वारे आपले विचार व्यक्त करत होते.” अलीकडच्या वर्षांत, सुलावेसी आणि बोर्निओचा इंडोनेशियाई भाग हे सुरुवातीच्या मानवी सर्जनशीलता आणि स्थलांतराचा अभ्यास करण्यासाठी अनपेक्षितपणे महत्त्वाची ठिकाणे म्हणून उदयास आले आहेत. अनेक प्रकरणांमध्ये, गुहाचित्रे दशकांपूर्वीच शोधली गेली होती, परंतु संशोधकांकडे त्यांचे वय निश्चित करण्यासाठी विश्वसनीय पद्धतींचा अभाव होता.
कालनिर्णय तंत्रज्ञानातील प्रगतीमुळे, शास्त्रज्ञांना आता हे कळले आहे की यापैकी काही कलाकृती पूर्वीच्या अंदाजापेक्षा खूप जुन्या आहेत, ज्यांचे किमान वय ४०,००० वर्षांपेक्षा जास्त आहे आणि ते ५१,००० वर्षांपर्यंत पोहोचते.
“जेव्हा जेव्हा आम्ही या पद्धती नवीन क्षेत्रांमध्ये वापरतो, तेव्हा वय अपेक्षेपेक्षा खूप जास्त असल्याचे दिसून येते,” असे ऑबर्ट म्हणाले. “यावरून हे दिसून येते की, सुरुवातीचे मानव अचानक एकाच ठिकाणी कलाकृती तयार करत होते ही समस्या नव्हती, तर आपण चुकीच्या ठिकाणी शोध घेत होतो, किंवा पुरेसा काळजीपूर्वक शोध घेत नव्हतो.”
हा सर्वात नवीन शोध लियांग मेटांडुनो येथील गुहेत लागला, जी प्राचीन शैलचित्रांसाठी पूर्वीपासूनच ओळखली जाते. ऑबर्ट आणि त्यांच्या सहकाऱ्यांना या गुहेतील कलाकृती इंडोनेशियाई द्वीपसमूहातील प्राचीन कलेच्या कालक्रमानुसार कुठे बसतात हे निश्चित करायचे होते.



